Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών
Φως στο τούνελ: Δεν φτάνει που έχουμε ευρώ αλλά αυτό ανατιμάται κιόλας
869 αναγνώστες
Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου 2010
17:24
Ενώ σε όλο τον κόσμο διεξάγεται αυτές τις μέρες ένας νομισματικός πόλεμος που απειλεί να τινάξει το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα στον αέρα, η Ελλάδα λέει ότι δεν έχει κανένα πρόβλημα με το ευρώ....Άρα οι άλλοι δηλαδή που υποτιμούν τα νομίσματά τους (Ελβετία, ΗΠΑ, Ιαπωνία, Βραζιλία, Ινδία κτλ) είναι χαζοί.... Μόνο εμείς είμαστε οι έξυπνοι που θεωρούμε το ευρώ πανάκεια....

Οι καθήγητες του MIT και του Bocconi, Καμπαρέλο και Τζιαβάζι, υπολόγισαν ότι το 56% των ελληνικών εξαγωγών κατευθύνεται εκτός ευρωζώνης (πηγή Καθημερινή). Ταυτόχρονα το τελευταίο έτος το ευρώ έχει ανατιμηθεί κατά 15%, αυτό σημαίνει ότι η ανταγωνιστικότητα των ελληνικών εξαγωγών μειώθηκε κατά 8,4%, ποσό που αντιστοιχεί σε 1 δις ευρώ όσο δηλαδή θα είναι το νέο πακέτο μέτρων

Για να ωφεληθεί η Ελλάδα θα πρέπει το ευρώ να υποτιμηθεί τουλάχιστον κατά 30%. Αντί αυτού όμως, η Ελλάδα λαμβάνει μέτρα λιτότητας ύψους 7,5 δις ευρώ τον χρόνο (2010-2014). Συνεπώς, κάθε ανατίμηση του ευρώ αντισταθμίζει αυτά τα μέτρα και υποχρεώνει για νέα ισόποσα.

Το ΔΝΤ παράλληλα, αναφέρει ότι δεν πρέπει τα κράτη να χρησιμοποιούν την υποτίμηση για ενίσχυση  των εξαγωγών τους. Το ΔΝΤ είναι υπέρ των δομικών μεταρρυθμίσεων (π.χ. ιδιωτικοποίηση των εταιρειών ύδρευσης των χωρών και κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασία κατά τις προβλέψεις του Hayek). Γιατί όμως ενώ ο νομισματικός πόλεμος είναι ένα παιχνίδι όπου το κέρδος του ενός είναι η ζημιά του άλλου (παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος) και άρα κατά το ΔΝΤ δεν πρέπει να χρησιμοποιείται, ενώ το παιχνίδι των μεταρρυθμίσεων που προτείνει το ΔΝΤ δεν είναι; Ασφαλώς και οι δομικές μεταρρυθμίσεις είναι επίσης ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος αφού οι χώρες που θα κάνουν τις περισσότερες θα έχουν το μεγαλύτερο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα εις βάρος των άλλων. Συνεπώς γιατί το ΔΝΤ ξεχωρίζει αυτές τις δύο στρατηγικές; 

Νομίζω ότι το κάνει επειδή από τις δομικές μεταρρυθμίσεις των μικρών χωρών ωφελούνται  κυρίως οι ιδιωτικές εταιρείες των μεγαλύτερων χωρών (που θα ελέγξουν στρατηγικούς τομείς π.χ. της ελληνικής οικονομίας) ενώ στο παιχνίδι του νομισματικού πολέμου οι μεγάλες χώρες δεν έχουν κανένα πλεονέκτημα εφόσον και οι μικρές μπορούν άριστα να το παίξουν, αποφεύγοντας μάλιστα έτσι πιο επώδυνες μεταβολές και παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων και άρα αξίας. 

Από τον Απρίλιο που αποκαλύφθηκε αυτή η κρίση είχα συμπεράνει το σοβαρό πρόβλημα με το ευρώ και το αναπόφευκτο που μας περιμένει. Εκείνο το διάστημα κάποιοι γνωστοί μου καθηγητές σε πανεπιστήμιο οι οποίοι γράφουν και σε εφημερίδες, έλεγαν ότι δεν ισχύουν αυτά και ότι θα τα καταφέρουμε.... Χτες είδα σε ένα άρθρο κάποιου από αυτούς ο οποίος ενώ αισιοδοξούσε στην αρχή τώρα διαπιστώνει τα χειρότερα.  Τον πήρα τηλέφωνο και τον ρώτησα πώς είναι δυνατόν να μην έβλεπε από την αρχή αυτά που τώρα περιγράφει, και μου είπε ότι και στην αρχή πίστευε τα ίδια αλλά ήλπιζε λέει ότι η ψυχολογία του κόσμου θα βοηθούσε να ξεφύγουμε (!). 

 Το ίδιο ακριβώς λάθος κάνουν όλοι οι εμπλεκόμενοι θεσμικοί παράγοντες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό από την αρχή της κρίσης, ελπίζουνε στην ψυχολογία, σαν να λέμε προσεύχονται σε αγίους και χαρτορίχτρες αντί να υποστούν τις συνέπειες της οργής (ανισορροπιών) των αγορών που οι ίδιοι δημιούργησαν.

Σημείωση: Το φως στο τούνελ  είναι τελικά το τρένο που έρχεται κατά πάνω μας.

____________________________________________________

Πολύ ψύχραιμη ματιά του gr, bold δικά μου - δυστυχώς δεν υπάρχουν πολλοί εγχώριοι να τα λένε και να τα γράφουν σε απλά ελληνικά, έτσι που να μην χρειάζεται μετάφραση από πχ ένα κάνάλι ή μια εφημερίδα...

Ένας που θα μπορούσε να τα λέει και να τα γράφει πολύ κατανοητά είναι ο Θοδωρής Πελαγίδης, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πειραιά, ο οποίο νομίζω ότι ανήκει στον ευρύτερο χώρο του ΙΟΒΕ ή κάπου εκεί κοντά.

Αυτός είναι κάποιος που είχε μεγαλύτερες προσδοκίες για τη εγχώρια κατάσταση πριν μερικούς μήνες, όπως ίσως κι εγώ [δείτε ένα χρόνο πριν άρθρο: Υπάρχει περιθώριο γιατί είμαστε πίσω].

Στα τελευταία του άρθρα ο Πελαγίδης διαβάζεται κάπως διαφορετικά..

οικονομία και κοινωνία του… 1/3:Τη βδομάδα αυτή ανακοινώθηκε το αναπόφευκτο. Η Ελλάδα, αν και θα πετύχει τους περισσότερους στόχους του Μνημονίου, θα είναι αδύνατον να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις αποπληρωμής με το τέλος του προγράμματος του Μνημονίου. Ετσι η «επιμήκυνση» ως ιδιότυπη αναδιάρθρωση του χρέους θα αποτρέψει τη χρεοκοπία. Δεν είναι μόνο ότι εκτός από το χρέος που έτσι κι αλλιώς πρέπει να ανανεωθεί την περίοδο εκείνη (2013), πρέπει να αρχίσει και η αποπληρωμή των δανεικών του Μνημονίου (110 δισ.). Είναι κυρίως το γεγονός ότι για να μπορέσει να βγει η Ελλάδα στις αγορές, πρέπει να «αποκτήσει» έως τότε ρυθμούς μεγέθυνσης ονομαστικού ΑΕΠ υψηλότερους του ονομαστικού επιτοκίου για δάνεια που πληρώνει. Αυτό είναι φυσικά αδύνατο να γίνει.

Κίνα η Γερμανία για την Ευρώπη:η Γερμανία, κύριος υπεύθυνος αυτής της στροφής προς την άβυσσο, επιμένει στην ιδέα ότι τα προβλήματα των ελλειμματικών χωρών της Ευρωζώνης μπορούν και πρέπει να λυθούν με τον συνεχή αποπληθωρισμό και την περικοπή μισθών ώστε να ανακάμψει η ανταγωνιστικότητά τους. Ομως, η περίπτωση της Ιρλανδίας τότε τι μας δείχνει; Η πιο φιλελευθεροποιημένη ίσως χώρα της Ευρωζώνης αδυνατεί εντελώς να ελέγξει το δημοσιονομικό της έλλειμμα (12% του ΑΕΠ φέτος), όχι γιατί κυριαρχεί η διαφθορά στο πολιτικό της σύστημα, ούτε γιατί οι μισθοί της είναι υψηλοί. Η χώρα αυτή καταρρέει γιατί καταρρέουν οι ρυθμοί ανάπτυξής της, καθώς οι εξαγωγές προς την υπόλοιπη Ευρώπη που αποτέλεσαν τη μηχανή της ανάπτυξής της, έχουν σήμερα υποχωρήσει δραματικά.

αδιέξοδο: ο σκληρός πυρήνας του ελλείμματος φαίνεται ότι είναι περισσότερο «συμπαγής» απ’ ό,τι περιμέναμε...  η δυσκολία με την οποία προσπαθούμε να ρίξουμε το έλλειμμα κατά τι λιγότερο από μόλις μία μονάδα στο προσχέδιο του προϋπολογισμού είναι αξιοσημείωτη...Πρέπει να γίνει κατανοητό από τους πολίτες ότι ακόμη κι αν εμφανιστεί ένας δειλός ρυθμός μεγέθυνσης το 2012, αυτό δεν θα σημαίνει παρά το ότι ανεβήκαμε σε μια σκάλα στο πατάρι του υπογείου, ενώ έχουμε πέσει από μια επταώροφη πολυκατοικία. Δεν πρόκειται για αρκετά χρόνια να δούμε νέες καθαρές θέσεις απασχόλησης σε αυτήν τη χώρα. Ιδίως μέσα στη σημερινή κατάσταση φανερής ανεπάρκειας να χαραχτεί μια πραγματική μακροπρόθεσμη στρατηγική που θα τοποθετεί την ελληνική οικονομία μέσα σε έναν εντελώς νέο καταμερισμό εργασίας που δημιουργείται διεθνώς.

Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
8 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Λίγα λόγια για εμένα
ΔΕΟΠΣ/MSc in Finance athenstock.blogspot.com
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
Σύνδεσμοι